Fedra

De eeuwige student

Thu, 23 May 2013 11:13:13 +0200

… zo noemt mijn man mij. Maar nu heeft hij - voor één keer - ongelijk.

Van de rechten naar het strafrecht, het notariaat en publiek management. Ja, hij heeft heel wat geduld gehad met zijn ‘eeuwig’ studentje. Nu is het goed geweest.

Ik schreef me niet in uit nostalgie om jong te blijven, noch voor die studentenkaart die mij nog steeds studentenkorting verleent bij de bioscoop of bij bestelling van een krantenabonnement. Maar wel voor de cursussen en nog meer voor de contacten met zoveel interessante mensen en cursisten.

De Executive master in public management (AMS) is bijna afgerond en in juni kan ik een streep trekken onder twee intensieve jaren. Je hebt het niet voor niets. Al mijn vrije uren besteed ik thans aan het afwerken van papers, masterproef en voorbereiding verdediging eindwerk. Naast een job en drie kinderen rest er geen me-time meer en ik ben het shoppen verleerd.

Toch doe ik het met plezier want het is fascinerend. Ik voel me absoluut niet gestraft achter mijn computer in het weekend als buiten de eerste zonnestralen schijnen en de BBQ-geur mijn bureel binnendringt. Het is boeiend je te kunnen verdiepen in bepaalde onderwerpen en papers pen je niet zomaar in één trek neer. Je reflectie groeit en je kan eraan bezig blijven.

We hebben heel wat geleerd, geproefd van alle managementtechnieken in de openbare sector en zelfs in praktijk ondervonden dat je in een treinrit van 33 minuten bergen werk kunt verzetten.

Ik ben zeer dankbaar dat ik het kon/mocht volgen (dankzij mijn man Olivier, werkgever RIZIV, M. Guy Lombaerts en AMS). Als alles verloopt zoals gehoopt, kan ik in juni mijn Manama-diploma opstrijken.

Dat ga ik twee zomermaanden vieren in mijn vrije tijd! Als u mij in juli en augustus een mail stuurt op dinsdag, krijgt u geen automatische reply meer ‘ik ben deze namiddag in opleiding’, maar misschien wel ‘ik ben nu aan het genieten op een terrasje’. Als u mij dan toevallig op een Brussels terrasje spot, nodig ik u graag uit om samen het glas te heffen ‘op uw gezondheid!’

U merkt het: voor mij is het goed geweest. Maar toch blijf ik open voor verdere opleidingen, bijvoorbeeld bij het Opleidingsinstituut van de Federale Overheid: leerrijk, een kans om te netwerken binnen de federale overheid en fijne mensen te ontmoeten.

Het is cruciaal dat iedereen zich continu bijschoolt. Wat denkt u ervan?

Nathalie De Wulf

Nathalie De Wulf studeerde rechten met specialisatie internationaal strafrecht en een licentie notariaat. Ze startte haar loopbaan bij Interpol in Lyon, werkte in New York, Parijs en Nederland. Sinds 1 september 2009 is ze attaché-jurist bij de Directie Juridische Zaken en Geschillen van de Algemeen Ondersteunende Diensten van het Rijksinstituut voor Ziekte- en Invaliditeitsverzekering (RIZIV). Ze is functionele chef van 5 medewerkers en lid van de Task Force Interne Opleiders van het RIZIV.

Deze column is puur persoonlijk; het RIZIV is op geen enkele wijze verantwoordelijk voor de inhoud ervan.

Deze rubriek is een initiatief van fedra. Zin om ook een tekst te schrijven? Contacteer ons op contact@fedra.belgium.be.

Debat Club35: Work 2.0 – bouwen aan de toekomst

Thu, 23 May 2013 09:38:25 +0200

Club35, het Belgische netwerk van jonge ambtenaren, nodigt u uit op ‘Work 2.0 – bouwen aan de toekomst’. Een debat dat durft nadenken over de toekomst. Schrijf je nu in!

Club35 nodigt u met plezier uit voor haar eerste debat dat zal plaatsvinden op 11 juni 2013 van 16u30 tot 18u30 in het prestigieuze kader van de Munt.

Op de agenda staat een debat over de trends en evoluties op de arbeidsmarkt en de nieuwe uitdagingen die hieruit voortvloeien. Een panel van experten uit de publieke en privésector zal worden uitgedaagd om antwoorden te geven op onderstaande vragen:

Jong talent aantrekken en behouden. Innoveren, leren en social media? Is meer en beter innoveren de oplossing? Op welke manier de kwaliteit van dienstverlening verbeteren binnen het huidige kader van alsmaar grotere budgettaire besparingen? Bestaat er nog een plaats voor welzijn op de werkvloer en daarbuiten? Duurzaam beheer: mythe of realiteit? Nwow, flexibiliteit, telewerken: cost efficiency of people oriented? Welke waarden voor de leiders van de toekomst?

In het panel:

Eddy Ballaux, HR directeur de La Monnaie
Fons Leroy, Gedelegeerd Bestuurder VDAB
Gisèle Dedobbeleer, Responsable learning and development Région de Bruxelles – Capitale
Marjolaine Gailly, Hrmeetup co-leader and founder of HR voices and visions,
Peter Samyn, HR Director at Federal Public Service Health, Food Chain Safety and the Environment
Elke Jeurissen, Project leader NWOW (New way of Working)

Praktische info

Debat Club35: Work 2.0 ‘Bouwen aan de toekomst’

Wanneer: donderdag 11 juni 2013 van 16u30 tot 19u00
Waar: De Munt, Leopoldstraat 23, 1000 Brussel
Meer info: vind Club35 op Facebook of Twitter

Inschrijven kan hier. Let op! De plaatsen zijn beperkt.

Heb jij vragen die je aan het panel wil stellen? Stuur ze naar davy.schroyen@minfin.fed.be of reageer onder dit artikel.

The truth about social media and me

Tue, 21 May 2013 16:47:22 +0200

Vrij veel HR-studenten maken een thesis over ‘sociale media en rekruteren’. Het lijkt wel een hype om hierover een hele hoop pagina’s vol te pennen voorafgegaan door een kwantitatief of kwalitatief onderzoek.

Hoe ironisch: letterlijk 100 pagina’s over de meest vluchtige en snelle communicatietools. Enfin, ondertussen zijn hier al een dertigtal studenten de revue gepasseerd met vragen over hoe wij het doen op Facebook, wat de kwaliteit is van de kandidaten die wij via Twitter binnenhalen, welke policies wij de ambtenaren opleggen ... noem maar op. Ze contacteren me omdat ik een expert in sociale media ben. Ik geef wel presentaties over hoe je sociale en digitale media kan inzetten op gebied van HR-communicatie, maar ik claim mezelf geen expert te zijn. Ik ben sowieso geen die-hard user die alle stappen en gebeurtenissen uit haar persoonlijk en professioneel leven openbaar maakt op alle mogelijke platformen. Ik was zelfs geen early adopter van Facebook en ik twitter nog maar twee maanden met weinig volgers en tweets als gevolg. Mijn keuze voor het inzetten van sociale media in rekrutering komt voort uit mijn nieuwsgierigheid en –sorry voor de karikatuur– de West-Vlaamse instelling ‘dat investeringen moeten opbrengen’.

Nu moet ik hier even teruggaan naar het begin van mijn carrière in 2006 en de ontdekking van de gangbare prijzen in HR-communicatie. Ik schrok me kapot toen ik voor de eerste keer hoorde wat een printadvertentie kostte. Bijna een jaarloon voor een volle pagina waarvan je niet zeker wist of de doelgroep die bekijkt. Met het verstrijken van de tijd schoten de nieuwe, en vooral, online media (gelukkig) als paddenstoelen uit de grond. Met twee grote voordelen: veel goedkoper én meetbaar. Sommige hypes waren geen lang leven beschoren zoals het inzetten van rekruteringscommunicatie op Second Life, grappig dat we dat ooit dachten.

Wat het wel haalde en alle verwachtingen ruimschoots overtrof, waren de sociale media. In 2008 waren die al wat ingeburgerd en ik was waarschijnlijk een van de eersten die de advertentiemogelijkheden op Facebook inzette om jobs te promoten. Ik was nieuwsgierig, en het werkte ongelooflijk goed. Hoe cool, voor 400 euro had je meer dan 1.000 clicks. Dat was nogal eens iets anders dan duizenden euro’s voor een volle pagina. En de bal ging aan het rollen: LinkedIn, filmpjes op YouTube, jobs tweeten, Google Adwords proberen … Allemaal gemeten in Google Analytics. We onderbouwden onze aanpak en bouwden een social community op.

Nu ben ik trots op onze community en gebruik ik mijn persoonlijke sociale media vooral om de posts die op onze communtiy gepubliceerd worden te sharen. Ik ben dus eerder een professionele sociale mediagebruiker met expertise van het inzetten van sociale media in rekrutering. Is dat duidelijk? Doe me een plezier en vervoeg onze Selor community (of volg mij gezien ik toch alles doorpost).

Stefanie Billiet

Stefanie =

Social media expert in rekrutering
Twittert zelf nog niet lang
Evenzeer actief op LinkedIn
Follows Selor op alle social media
App voor Selor is af
Nog Yammer niet vergeten
Instagram is retro
En heeft nog een iPhone 3

Deze column is puur persoonlijk; Selor is op geen enkele wijze verantwoordelijk voor de inhoud ervan.

Deze rubriek is een initiatief van fedra. Zin om ook een tekst te schrijven? Contacteer ons op contact@fedra.belgium.be.

Een nieuw gezicht voor de eurobankbiljetten

Fri, 17 May 2013 15:20:45 +0200

Vanaf 2013 is de Europa-serie van eurobankbiljetten in het gehele eurogebied ingevoerd. Een nieuwe generatie werd ontwikkeld, in een fris en duurzamer jasje met verbeterde echtheidskenmerken. Het €5-briefje kan je alvast voelen, bekijken, kantelen en weer uitgeven.

Na jarenlang onderzoek en ontwikkeling zijn de nieuwe eurobankbiljetten een feit. De ECB en de nationale centrale banken van het Eurosysteem hebben een tweede serie bankbiljetten geproduceerd met verbeterde echtheidskenmerken die de briefjes nog veiliger zullen maken en ertoe zullen bijdragen dat het publiek vertrouwen blijft houden in de euro.

Een klassieke schoonheid

Gekleed in de klassieke bouwkundige stijl, werd vanaf 2 mei 2013 het nieuwe €5-biljet in omloop gebracht. Het ontwerp is gebaseerd op het ‘perioden en stijlen’-thema van de eerste serie. De coupures van de biljetten blijven onveranderd: €5, €10, €20, €50, €100, €200 en €500, maar ze werden visueel aangepast en versterkt.

Voel, kijk en kantel

Hoe weet je zeker dat je geen vals geld in je handen hebt? Met de eenvoudige ‘Voel, kijk en kantel’-methode kan je in een oogopslag de echtheid van je eurobankbiljet controleren:

Hou je bankbiljet tegen het licht en kijk naar het portretwatermerk. Wanneer je het bankbiljet op een donkere ondergrond legt, worden de lichte delen donkerder.
Voel op de voorzijde, aan de linker- en rechtrand, een aantal lijntjes. De hoofdafbeelding, de letters en het grote waardecijfer voelen dikker aan.
Kantel het bankbiljet en je merkt twee zaken op: in de zilveren band zie je een portret van Europa, een raam en de waarde. In het smaragdgroen waardecijfer zit een lichteffect dat op en neer beweegt en van kleur verandert tijdens het kantelen.

Wist-je-datjes

Enkele leuke feiten over het €5-biljet:

De levensduur van een €5-biljet is even lang dan dat van een lieveheersbeestje: 13 maanden.
De omloop van €5-biljetten is gelijk aan 900 ton of twee volgeladen A380 vliegtuigen.
Alle in 2012 geproduceerde €5-bankbiljetten in lengterichting aan elkaar gelegd, zouden samen bijna gelijk zijn aan de afstand tussen de aarde en de maan.

Meer weetjes vind je hier.

De euro. Ons geld

Om het grote publiek het nieuwe biljet en de echtheidskenmerken ervan te laten herkennen, heeft de ECB en de nationale centrale banken van het Eurosysteem een informatiecampagne ontwikkeld. De campagne over de Europa-serie en het nieuwe bankbiljet van €5 omvat een speciale website en enkele video’s.

Ontdek alles op:
http://www.nieuwe-eurobankbiljetten.eu/

Bekijk hier de filmpjes over het nieuwe €5-bankbiljet van de Europa-serie.

Federale Ombudsman speelt het eerlijk

Fri, 17 May 2013 15:14:37 +0200

De federale Ombudsman kreeg vorig jaar minder klachten en vragen dan de jaren voordien. Het gaat om 7.320 dossiers, 5.804 klachten en 1.516 vragen. Dat blijkt uit het jaarverslag. Een belangrijke rol van de ombudsman? Pleiten voor fair play!

De federale Ombudsman helpt je met je klacht over de federale administraties. Hij zoekt een oplossing voor je probleem en kijkt na of de administratie behoorlijk handelde. Is je klacht gegrond, dan probeert hij de administratie ervan te overtuigen om er een mouw aan te passen en een herhaling te voorkomen.

Fair play

Bij de evaluatie van de klachten gebruikt de federale Ombudsman vijftien fair play principes die de burger van de overheid mag verwachten, de zogenaamde ombudsnormen. "Een overheidsadministratie moet uiteraard binnen een juridisch kader werken, maar binnen de krijtlijnen van het speelveld is dikwijls nog ruimte voor alternatieven, beter afgestemd op de burger", weten de twee federale ombudsmannen, Guido Schuermans en Catherine De Bruecker. "Iedereen gelijk behandelen, de burger duidelijk en volledig informeren, zonder vooroordelen handelen en binnen een redelijke termijn de dossiers afhandelen. Dit zijn maar enkele van de 15 spelregels die we hanteren."

Top 3 van de klachten

Vooral een dossier binnen een aanvaardbare periode afwerken blijft de grootste klacht. Meer dan de helft van de klachten gaat over de traagheid van de administratie. Op de tweede plaats komen de klachten over de kwaliteit van de dienstverlening. Ten slotte heeft een groeiend aantal klachten te maken met een slechte toepassing van de reglementering.

Dossier snel afwerken

De federale Ombudsman zelf rondt zowat de helft van de dossiers binnen zes maanden af. Bijna één op vijf dossiers zelfs binnen de maand. Daarentegen zijn er nog heel wat dossiers met een doorlooptijd van méér dan een jaar (1 op 3). "We geven niet snel op. Als een burger een klacht heeft en zijn argumenten zijn terecht, dan doen wij er alles aan om een oplossing te vinden, hoe moeilijk het soms ook is."

Eerstelijnsklachten

Over 2012 zijn de ombudsmannen tevreden. "Het stemt ons vooral blij dat aan onze aanbeveling omtrent eerstelijnsklachtenbehandeling gevolg werd gegeven. Concreet gaat het om het feit dat de klachtenbehandeling bij alle federale administraties vanaf juli georganiseerd en quasi uniform zal verlopen. De ombudsman behandelt klachten op tweede lijn. Eerst de administratie, dan wij. Op die manier weet de administratie zelf ook beter en sneller hoe de eigen werking verloopt. In 2011 kwam deze aanpak al op gang, vorig jaar is hij in een stroomversnelling gekomen en dit jaar wordt hij gefinaliseerd. Een prettig gevoel."

Meer info op: www.federaalombudsman.be of 0800 999 62.

Sinds 1 april heeft de federale Ombudsman een nieuw adres: Leuvenseweg 48 bus 6, 1000 Brussel.

[OPINIE] Witte rook - Sharon Beavis

Fri, 17 May 2013 14:37:00 +0200

Ze weten wel van aanpakken, die aartsbisschoppen. De mijters bij elkaar steken, achter slot en grendel, weg van alle gewoel en met eensgezindheid als enige uitweg.

Dichterbij huis, in het kasteel van Florival, lieten de federale communicatoren zich begin maart ook vrijwillig opsluiten. Nu ja, wij smokkelden wel een pak smartphones en tablets binnen. En de dresscode was net iets losser. Maar witte rook, dat was ook ons doel. Niet met het oog op een big chief maar wel op the big picture.

Wegwijs raken in ons kluwen van bevoegdheden is geen lachertje, zeker niet met een zesde staatshervorming in de stijgers. In het doolhof van officiële websites, databanken en huisstijlen zijn burgers te vaak op zoek naar een speld in de hooiberg. Ze verwachten terecht meer van overheidscommunicatie.

Gluren bij de buren bewijst dat het anders kan. De Britten lanceerden in 2012 'one website to rule them all' of zoals zij het kind doopten: www.gov.uk. Uit meer dan 400 officiële sites destilleerden zij één uitvalsbasis. Noem het Google voor overheidsinformatie. Of je nu wil adopteren, droomt van een rijbewijs of recht hebt op een uitkering: één adres. 'Simpler, clearer, faster', dat was het idee.

Als half Britse geef ik grif toe dat onze westerburen wel vaker tegen de stroom ingaan maar nu zijn ze niet alleen. Ook Nederland zag meer heil in één betrouwbare bron dan in een overdadig banket van informatie waar burgers zich de tanden toch op stuk beten. Hun antwoord op online keuzestress? www.rijksoverheid.nl

En dan heb je nog Zwitserland, Ijsland, Canada … De rits overheden die met één stem spreken, komt niet uit het niets. Dit zijn onzekere tijden en in woelig water wil je een kompas. Het roer in handen houden kan als we het hokjesdenken overstijgen en ons als federale overheid durven profileren. Doet het pijn om eigen logo’s en websites te laten varen? Ongetwijfeld. Is de burger daarbij gebaat? Absoluut. Kost dat stukken van mensen? Integendeel. Een gedeelde huisstijl bespaart onze noorderburen jaarlijks 5.000.000 euro.

België staat achter die kijk op overheidscommunicatie. www.belgium.be was een eerste mijlpaal. De keuze van de ministerraad om tegen 2015 voluit te mikken op één federale identiteit het logisch gevolg. De witte rook is er. Tijd om de mouwen op te stropen.

Sharon Beavis

Ze leidt de dienst Communicatie en vertegenwoordigt de FOD Justitie in de COMMnetkern, het netwerk voor federale communicatieverantwoordelijken.

“Efficiënter communiceren loont, zowel voor de burger als voor de overheid.”

Bron: Justnews Mei

Een kleine schat in de kelders van de FOD Economie

Thu, 16 May 2013 11:45:18 +0200

We gaan samen met Hugo Pirée van de dienst Nationale Standaarden (E6) op zoek naar 8 kilo platina van meer dan 100 jaar oud. Welkom in de wondere wereld van de metrologie.

Hoe weet je of je meter wel écht een meter lang is? Hoe weet je of een kilo aardappelen wel echt zoveel weegt? Bij elke meting die uitgevoerd wordt, moet het meettoestel juist meten. Het toestel wordt daarom vergeleken met een nauwkeurigere referentie. En de basisreferentie is de “nationale standaard” waaraan eigenlijk alle meettoestellen moeten beantwoorden. Voor gewicht is deze standaard een platina kilogram, voor lengte een platina staaf van iets meer dan een meter, met daarin twee lijntjes gekerfd op exact één meter afstand. “Platina is heel inert en ongevoelig voor chemische reacties”, vertelt Hugo Pirée. “Het is de meest stabiele stof die we kennen.”

Meettoestellen kalibreren aan referentiewaarden is overigens geen recent principe. Bij de Egyptenaren bestonden er bijvoorbeeld zeer strenge straffen voor de leiders van de bouwwerven van de piramiden als ze hun lengtestandaarden niet elke maand vergeleken met de standaard van het Egyptische Rijk. Dat ging zelfs tot de doodstraf.

In 1889 werd de eerste platina kilogram als internationale standaard ingevoerd. De ultieme referentie of de enige echte kilogram wordt bewaard in Parijs, bij het Internationaal Bureau voor Maten en Gewichten (BIPM). Elk land heeft ook één of meerdere platina kilogrammen die periodiek bij het BIPM vergeleken worden met de internationale kilogram. “België heeft er twee”, vertelt Hugo. “Als er een verschil ontstaat tussen onze twee kilogrammen, dan betekent dat dat er minstens één niet meer in orde is. Dan moeten we ze uiteraard ter controle naar Parijs sturen. De platina kilogram wordt trouwens nog steeds gebruikt om onze eigen roestvrij stalen kilogrammen te kalibreren, die op hun beurt gebruikt worden om andere werkstandaarden te kalibreren: veelvouden of delen van de kilogram. De platina meter wordt al sinds 1960 niet meer gebruikt, de nieuwe standaard voor 1 meter is gebaseerd op de snelheid van het licht.”

Toch worden er nog twee platina meters bewaard, samen met de twee platina kilogrammen, in een kluis onder beheer van de dienst Nationale Standaarden. Samen goed voor 8 kilo platina, en dat is meer dan 300.000 euro waard. “Zelfs de schilfertjes platina die overbleven van het graveren van de streepjes in de meter werden bewaard”, aldus Hugo. “En dan is er nog de historische waarde uiteraard. Eigenlijk zijn ze onvervangbaar.” Ook de kluis zelf dateert wellicht van de 19^de eeuw. “Om ze te openen zijn er drie sleutels nodig. Nu kunnen we ze zelf opendoen, maar vroeger lag er één sleutel bij de voorzitter van de Senaat, één bij de voorzitter van de Kamer en één bij de minister die de dienst "Maten en Gewichten" onder zijn bevoegdheid had. Om de kluis te openen moesten ze alle drie aanwezig zijn.”

Hugo vertelt het allemaal met veel passie: “Inderdaad, dit heeft allemaal een speciale, emotionele waarde voor de medewerkers van onze dienst. Liefde voor het vak, zeker?”

Bron: Ec(h)o - Johan Verbelen

De verleiding (om in te grijpen)

Mon, 13 May 2013 15:26:12 +0200

Sommige mensen slagen er goed in om hun job niet mee naar huis te nemen. Eens ze de deur van hun kantoor achter zich dichttrekken, is het hoofdstuk ‘werk’ voor die dag afgesloten.

Wanneer het voornaamste deel van je takenpakket echter bestaat uit het controleren van wetten die maar al te vaak met de voeten getreden worden, kan het best voorkomen dat je er in je vrije tijd nog mee geconfronteerd wordt. Ik laat mijn legitimatiepasje meestal thuis wanneer ik op stap ga buiten de werkuren. Dit om de verleiding te weerstaan in te grijpen wanneer iemand een loopje neemt met de wetten rond de verkoop van alcohol of sigaretten aan jongeren, of staat te paffen waar het niet mag. Het aantal keer dat ik bij het aanschuiven aan de kassa een groepje minderjarigen een fles sterke drank zag scoren, kan ik alvast niet meer op één hand tellen.

Van alle controles die mijn collega's en ikzelf uitvoeren, liggen die op het rookverbod ongetwijfeld het gevoeligst. Niet alleen de verantwoordelijke, maar meestal ook alle aanwezigen hebben een mening over de situatie en een eigen interpretatie van de wetgeving. Tooghangers lezen blijkbaar allemaal dagelijks het staatsblad. De vraag voor de controleur blijft of inbreuken uit onwetendheid of uit onverschilligheid voortvloeien, en of de excuses oprecht of geveinsd zijn.

Zo bracht een gezellig avondje uit met enkele vrienden mij onlangs rond middernacht in een, uiteraard rookvrij, Gents café. Een uurtje toogfilosofie en enkele glaasjes cava later gingen plots de gordijnen dicht en kwamen de asbakken terug op tafel. De barvrouw steekt een sigaret op. Niemand kijkt vreemd op, maar verder maakt niemand aanstalten om te roken.

Plots voelt mijn vriend, een occasioneel roker, ook de drang naar een sigaret. Ik kijk hem dreigend aan en probeer hem met mijn blik duidelijk te maken dat hij buiten moet gaan roken. Je weet maar nooit dat iemand mij achteraf toch nog herkent! Met de winterjas reeds om de schouders kreeg hij van de verbouwereerde barvrouw te horen dat het café gesloten was en dat het dus écht geen énkel probleem was om binnen te roken. Ondanks herhaaldelijk aandringen bedankte hij voor de gastvrijheid en zette hij, na mij een knipoogje toe te werpen, zijn weg verder richting terras.

Onze vrienden vinden het best een amusante situatie, maar ik zit er toch mee verveeld. Ik wacht nog steeds op een weekend waarin ik niet aan mijn werk herinnerd word. Al wordt dat misschien pas het eerste weekend na mijn pensioen.

Femke Vansieleghem

Inspecteur bij de FOD Volksgezondheid, Veiligheid van de Voedselketen en Leefmilieu

Afgestudeerd als maatschappelijk werker, een half jaar en een reis naar India later, kwam Femke als 23-jarige, nog ietwat schuchtere meid, terecht bij de FOD Volksgezondheid, Veiligheid van de Voedselketen en Leefmilieu. Daar kon ze aan de slag om controles uit te voeren op ‘andere consumptieproducten’. In mensentaal betekent dat eigenlijk tabak, alcohol en cosmetica. Sindsdien kruiste een allegaartje aan interessante, aangename, maar ook soms vreemde of simpelweg enerverende karikaturen Femke’s pad op haar dagelijkse tochten door de West- Vlaamse provincie.

Deze column is puur persoonlijk; FOD Volksgezondheid, Veiligheid van de Voedselketen en Leefmilieu is op geen enkele wijze verantwoordelijk voor de inhoud ervan.

Deze rubriek is een initiatief van Fedra. Zin om ook een tekst te schrijven? Contacteer ons op contact@fedra.belgium.be.

Unieke jobruil: ambtenaar goes privé!

Tue, 07 May 2013 09:41:32 +0200

Ambtenaren zijn lui, saai en inefficiënt. Werknemers in de privésector daarentegen weten van wanten. Vooroordelen genoeg. Maar is er wel zoveel verschil tussen privé en overheid? Radio 1 zocht het uit en organiseerde een unieke jobruil.

Min of meer gelijkaardige en makkelijk inwisselbare functies in de overheids- en privésector. Daar ging het Radio 1-progamma Hautekiet de afgelopen maand naar op zoek. Ze vonden Davy Schroyen, projectleider bij FOD Financiën. Hij wisselde een dag van job met Lien Van Calenberg, projectmanager bij Delaware.

Hoe beviel een dag in de privésector?

Davy Schroyen: "Het was een leerrijke ervaring. Ik heb vroeger nog in de privé gewerkt, het was leuk om eens even terug te keren. De sfeer is er nog niet echt veranderd. Ik heb bij Delaware onder meer een SCRUM-vergadering geleid. Het was goed dat ik hierover al wat praktijkervaring kon opdoen, want binnenkort start ook onze dienst wellicht met deze manier van vergaderen. Het grote verschil is dat bij Delaware alle meetings in het Engels worden gehouden, bij de FOD Financiën is dit tweetalig, Nederlands-Frans. Maar in welke taal het ook is of in welke sector je werkt, bij vergaderingen en besprekingen komt steeds hetzelfde kijken. Voorbereiden moet je toch (lacht)."

Waarom wilde je graag deelnemen aan de jobruil?

"Ik ben intussen vier jaar ambtenaar. In deze periode heb ik al heel wat ambtenarenmopjes naar mijn hoofd geslingerd gekregen. Er zullen best wel stereotypes zijn, maar bij de FOD is een nieuwe generatie opgestaan. Hardwerkende mensen, waar overuren ook niet vreemd voor zijn. Wat ze gemeenschappelijk hebben is dat ze degelijk werk willen afleveren. Ik heb me ook aangesloten bij Club 35, een groepje jonge ambtenaren die het imago van de ambtenaar willen verbeteren."

Zou je ooit nog terugkeren naar de privésector?

"Zeg nooit nooit, maar ik zit momenteel op de juiste plek. Ik werk in een dynamisch team waar ik een uitdaging ben aangegaan voor een langere termijn. Dat project wil ik graag afwerken. Een jobhopper ben ik sowieso niet."

Wat zou je uit de privésector willen meenemen naar je huidige job?

Het resultaatsgericht werken. Lien, de dame wiens job ik een dagje overnam, start haar werkdag om half tien. Zij kan thuis een stuk bijwerken. Bij Delaware hoeft ook niet geprikt te worden, je regelt je werkdagen meer zelf, er wordt vooral gekeken of je resultaten goed zijn. Dat is een flexibele manier van werken die ik wel aangenaam vind, het is voor ons ook zeker de moeite waard om te verkennen. Door een uurtje later naar kantoor te gaan vermijd je een hoop files. Mijn job voor één dag bracht me na jaren nog eens in de file. Het drukke verkeer heb ik in elk geval niet gemist de laatste vier jaar."

SCRUM en de voordelen van rechtopstaand vergaderen

Tue, 07 May 2013 09:36:30 +0200

Dagelijks vergadert de stafdienst ICT van de FOD Volksgezondheid, Veiligheid van de Voedselketen en Leefmilieu volgens de SCRUM-techniek. Medewerkers melden kort wat ze gisteren gedaan hebben en hoe hun verdere planning eruitziet. Meteen alles op tafel!

Een kwartiertje. Langer duurt het niet. Twee jaar geleden introduceerde de stafdienst ICT een nieuwe manier van vergaderen. SCRUM is een flexibele en dynamische aanpak voor de ontwikkeling van software. Tijdens de dagelijkse 'staande' meeting van maximum een kwartier vertellen medewerkers die samen aan een project werken hoever ze staan.

Intensief communiceren

"Elke dag op hetzelfde uur kun je met je collega's bespreken wat je gisteren gedaan hebt, wat er vandaag op de planning staat en of er eventueel moeilijkheden zijn", zegt Kurt Nys, stafdirecteur ICT. "Op deze manier communiceert het ontwikkelteam intensief met elkaar, maar ook met alle andere belanghebbenden binnen het project. Een ICT-project bestaat uit cycli. De cyclus van enkele weken vernieuwt zich steeds met mogelijk gewijzigde prioriteiten. Het is een transparante manier van samenwerken, oplossingsgericht en doeltreffend."

Sneller bijsturen

De stafdienst ICT werkt intussen al een tijdje met SCRUM. Een nieuwe manier van vergaderen vergt natuurlijk een aanpassing. Elk team heeft een eigen manier van werken, de SCRUM-techniek toepassen vraagt een nieuwe modus. Bij de stafdienst ICT zien ze alvast de voordelen. De interne klant wordt meer betrokken bij het project, zodat de behoeften sneller kunnen getoetst worden aan de technische omgeving. De verwachtingen van de klant worden meteen gecheckt en bijgestuurd indien nodig, zonder dat er al te veel tijd verloren gaat. Het ganse team van analisten, architecten en ontwikkelaars wordt aangemoedigd om problemen gezamenlijk op te lossen.

Geen uitstel

"SCRUM laat niet toe dat je gaat uitweiden", lacht Kurt Nys. "Het is kort en krachtig, meteen tot the point. Problemen worden niet uitgesteld, ze dienen binnen een korte cyclus te worden opgelost. De beslissingen worden collectief genomen, gemeenschappelijk door de business samen met ICT. Het zorgt er bovendien voor dat onderhuidse wrevel geen kans krijgt!"